O FIRMIE | SZKOLENIA | BIBLIOTEKA | KONTAKT
Jesteś: www.arthur.com.pl > O Firmie

 

Powrót | Studium przypadku (case study) | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie | Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Studium przypadku jest metodą nauczania, która polega na analizowaniu opisów wybranych, konkretnych zdarzeń z jakiejś dziedziny. Wiedza uzyskana dzięki analizie przypadku może posłużyć do lepszego zrozumienia zjawisk podobnych do zjawiska analizowanego - i na podstawie tego do ulepszenia realnych działań.

Studium przypadku kształci wiele umiejętności, takich jak krytyczna analiza informacji, prezentacja własnych opinii, praca zespołowa. 

Metoda ta daje duże poczucie bezpieczeństwa uczestników, przy jednoczesnym umożliwieniu twórczej pracy nad rozwiązaniami realnego problemu.

kulnaro.pl
Sprawdź ofertę!
http://kulnaro.pl/

 

Wskazówki praktyczne

  • Warto, aby uczestnicy ustalili kryteria, które powinno spełniać korzystne rozwiązanie i dokonali oceny propozycji zgodnie z przyjętymi kryteriami.
  • Należy określić cele poznawcze, dla których chcemy użyć tej metody.
  • Należy monitorować postępy w pracy aby nie dopuścić do wyciągania wniosków niezgodnych 
    z założeniami i odbiegania od założonych celów
  • Koniecznie określić czas trwania – zwykle dość długi
  • Najlepsze efekty przynosi włączanie do pracy na studium różnorodne temperamenty oraz typy umysłowości.

Kiedy stosować

  • Na początku szkolenia lub modułu. Studium stosowane na początku służyć powinno raczej do sformułowaniu problemów typowych dla określonego problemu Jego rolą będzie zatem wprowadzenie uczestników w tematykę, zainteresowanie nią przez pokazanie jej związków z pracą uczestników, wprowadzenie podstawowych pojęć.
  • Na zakończenie szkolenia lub modułu - w celu podsumowania tez postawionych w trakcie realizacji programu. Uczestnicy mają wtedy okazję do zebrania i zastosowania wiedzy zdobytej podczas nauki.
  • Bardzo przydatna i efektywna metoda dla mało aktywnej grupy

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie | Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Dyskusja jest metodą szkoleniową polegającą na wymianie zdań między trenerem a uczestnikami lub między samymi uczestnikami. Podstawowym elementem umożliwiającym wykorzystanie dyskusji jako metody nauczania i warunkującym jej powodzenie jest trafne sformułowanie tematu. Musi wywoływać chęć dyskusji i stawiać problem w sposób kontrowersyjny. W wyniku dyskusji nie jest konieczne dojście do jedynej słusznej odpowiedzi ale raczej pełne omówienie stawianego problemu. Powinien być tak sformułowany, aby uniemożliwiał jednoznaczność oceny,

Rodzaje dyskusji

  • Debata "za i przeciw"

Stosujemy, gdy chcemy aby uczestnicy spojrzeli na ten sam problem z dwóch różnych punktów widzenia, przeanalizowali go, a następnie podjęli decyzję.

  • Debata oksfordzka

W debacie biorą udział dwa kilkuosobowe zespoły, które prezentują przeciwstawne poglądy na dyskutowane zagadnienie. Uczestnicy zabierają głos na przemian, rozpoczyna przedstawiciel zespołu broniącego tezę. Najważniejszym momentem dyskusji jest głosowanie - słuchacze decydują wtedy, która teza była uzasadniana w bardziej przekonywający sposób

  • Dyskusja panelowa

Temat w dyskusji panelowej jest publicznie dyskutowany przez wyznaczoną niewielką grupę, czyli "panel", którą kieruje osoba zwana moderatorem. Grupa wcześniej przygotowuje się do dyskusji i ustala dokładnie, co ma być powiedziane. Pierwsza część spotkania jest przygotowana. Prowadzący ją moderator na ogół wie, co panelista ma do powiedzenia i kieruje wypowiedziami trochę jak dyrygent orkiestrą. Druga część spotkania jest otwarta dla uczestników z sali. Mogą oni zadawać pytania panelistom i komentować ich wypowiedzi, a także prezentować indywidualny punkt widzenia uczestników. Moderator udziela głosu publiczności i panelistom.
Na zakończenie krótko podsumowuje, co zostało powiedziane dodając swój komentarz. Dobrze przeprowadzona dyskusja panelowa nigdy nie kończy się jednoznacznym osądem, lecz pozostawia każdemu z uczestników poczucie wagi jego własnej opinii

  • Dyskusja plenarna

Jest to swobodna dyskusja w grupie od kilkunastu do kilkudziesięciu osób (skuteczna wymiana poglądów możliwa jest jednak w grupach nie większych niż 20 osób). Dyskusja plenarna jest techniką pozwalającą uczestnikom na zaprezentowanie swojej wiedzy, doświadczeń, pomysłów na dany temat. Prowadzący dyskusję plenarną musi być dobrze przygotowany i mieć duże doświadczenie. Otwiera on dyskusję, przedstawia jej plan, zachęca do zabierania głosu, czuwa nad czasem wypowiedzi, przypomina o kulturze dyskutowania, podkreśla przechodzenie do kolejnych punktów dyskusji, podsumowuje dotychczasowe etapy dyskusji, a potem jej całość odnajduje i podkreśla stanowiska wspólne i rozbieżne. Dyskusja plenarna nie powinna trwać dłużej niż 45 minut

  • Akwarium

Kilka osób siedzi w kręgu i prowadzi dyskusję na wybrany temat. Pozostałe osoby siedzą wokół nich i są obserwatorami. Ich obowiązkiem jest analizowanie przebiegu dyskusji pod kątem doboru i skuteczności argumentacji, respektowania zasad regulaminowych, zachowań oraz ogólnego przebiegu dyskusji. Później sytuację można odwrócić. Dotychczasowi obserwatorzy przejmują dyskusję, dyskutujący zaś odgrywają rolę obserwatorów - następuje zmiana ról. Intencją dyskusji typu "akwarium" jest wzajemne uczenie się 
i doskonalenie umiejętności, a nie tylko wyłapywanie błędów.

  • Dyskusja sokratejska

Jest formą intelektualnej rozmowy koncentrującej się na wybranym problemie. W odróżnieniu od innych, dyskusja sokratejska koncentruje się przede wszystkim na krytycznym myśleniu i otwartych pytaniach. Krytyczne myślenie jest sercem dyskusji sokratejskiej. Dyskusja ta zmierza do tego, aby to, co było niejasne, stało się jasne, a to, co nie ma przyczyn, znalazło swoje uzasadnienie Dyskusja sokratejska jest dochodzeniem do prawdy. Promuje twórcze myślenie, rozwija tolerancję wobec dwuznaczności.

Wskazówki praktyczne

  • Każda dyskusja musi się zakończyć podsumowaniem, stanowiącym krótkie omówienie rezultatów 
    i sposobu jej prowadzenia. Taka rekapitulacja pozwala także uczestnikom nabrać pewnego dystansu do własnych, często bardzo emocjonalnych wypowiedzi, tym samym rozładowując narosłe podczas dyskusji napięcia.
  • Uwaga na „zmonopolizowanie” dyskusji przez kilku najbardziej aktywnych uczestników oraz "rozmycie się" w dygresjach
  • Konieczne należy określić zasady dyskusji – kolejność zabierania głosu, kulturę dyskusji, czas zabierania głosu itd.

Kiedy stosować

  • Kiedy chcemy „wypuścić parę” gdy mamy do czynienia z mocno sfrustrowaną grupą
  • Kiedy konieczna jest dogłębna analiza zjawiska, problemu
  • Gdy chcemy „ożywić” grupę
  • Kiedy ćwiczymy umiejętność komunikacji (przede wszystkim słuchanie, podsumowania, logikę 
    i perswazyjność)
  • W sytuacji gdy trener nie miał czasu poznać specyfiki pracy uczestników i nastroju i chce to zrobić bez przyznawania się do niewiedzy
  • W sytuacji gdy każdy z uczestników uznaje, że ich poglądy są „jedynie słuszne”

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie | Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Jedna z najcenniejszych, a zarazem jedna z bardziej nadużywanych metod szkoleniowych. Polega na filmowaniu ćwiczeń, a następnie analizie i ocenie nagranego materiału zgodnie z określonymi kryteriami - szczególnie tymi, które „umykają” uwadze podczas bieżącej obserwacji, np. mowa ciała, kontakt wzrokowy, odporność na stres, ale również umiejętności komunikacji werbalnej, jak sposób formułowania pytań, prezentacja, logika wypowiedzi.

Wskazówki praktyczne

  • Kamera video, jak każde skomplikowane urządzenie lubi odmawiać posłuszeństwa w najbardziej nieodpowiednim momencie. Dobrze jest mieć przygotowaną wersję awaryjną ćwiczeń, na wypadek gdyby kamera uległa awarii bez możliwości wymiany na inny sprzęt.
  • Kupując kamerę należy zwrócić uwagę przede wszystkim na zoom – im mniejsza ogniskowa tym lepiej. Możemy w ten sposób filmować z bliska nawet kilka, siedzących obok siebie osób.
  • Odległość kamery od filmowanych postaci ma również znaczenie w jakości nagrania głosu – im bliżej tym jakość lepsza
  • Stosowanie mikrofonów do kamery jest zdradliwe – albo zapomnimy je włączyć, albo mają wyczerpaną baterię, albo są po prostu złej jakości. W każdym z tych przypadków mamy znakomity materiał do analizy zachowań niewerbalnych!
  • Filmowani – nawet jeśli już znają tę metodę pracy – wykazują lekką tremę. Należy to wziąć pod uwagę przy ocenie scenki.

Kiedy stosować?

  • Uczestników należy przyzwyczaić do ćwiczeń z kamerą. Dlatego też lepiej jest stosować tę metodę dopiero w kilka godzin po rozpoczęciu szkolenia.
  • Kamera jest nieoceniona w sytuacji, gdy część uczestników jest nagrywana, a w tym samym czasie inni ćwiczą w różnych miejscach. Odtwarzając nagranie umożliwiamy również pozostałym naukę poprzez obserwację innych.
  • Należy być ostrożnym stosując kamerę w grupach, które przychodziły już wiele szkoleń. Są tym zmęczeni i źle reagują na samo słowo KAMERA.
  • Kamera jest bardzo przydatna, gdy w ćwiczeniach skupiamy się na aspektach niewerbalnych komunikacji.

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą |Gry terenowe (outdoor) | Twórcze myślenie | Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Metoda pracy edukacyjnej polegająca na działaniu poza salą szkoleniową, angażująca uczestników 
w wykonywanie zadań ze scenariuszem. Celem gier może być ćwiczenie, analiza i ocena potencjału intelektualnego – logiczne myślenie, umiejętność podejmowania szybkich decyzji, zdolności przywódcze, ale również sprawności fizycznej, np. przy wspinaczce, konstruowaniu skomplikowanych budowli, jeździe konno, itp.

Wskazówki praktyczne

  • Gry terenowe mogą być znakomitą zabawą i elementem odstresowującym, nie wszyscy jednak mają w sobie wystarczająco dużo spontaniczności, aby „rzucić się w wir” zabawy bez odpowiedniego przygotowaniu psychicznego (fizycznego również!)
  • Autor niniejszego opracowania zna osoby, które w ogóle nie lubią brać udziału w takich zabawach 
    (i nie ma to nic wspólnego z wiekiem). Dla tego typu uczestników trzeba mieć zawsze w pogotowiu dodatkowe zajęcie, np. jako obserwatorów ćwiczeń
  • Zdecydowanie odradzamy organizację gier mogących stanowić ryzyko uszkodzenia ciała, jeżeli nie są nadzorowane przez specjalizujące się w takich wyczynach firmy
  • Gry terenowe zwykle należy planować z dużą rezerwą czasową na ich wykonanie. Spokojnie dodajmy 25% czasu więcej!
  • Koniecznie należy sprawdzić działanie sprzętu w takich warunkach w jakich zostaną wykorzystane. Pamiętajmy, że np. wszelkiego rodzaju wyroby gumowe często używane w zabawach np. dętki, gumki do weków, bardzo elastyczne w lecie, pękają w temperaturze poniżej zera.

Kiedy stosować

  • Gry terenowe są nieocenioną metodą w szkoleniach z budowania zespołu, rozwiązywania konfliktów, zarządzania a nawet negocjacji
  • Ulubionym dniem firm na wyjazdy integracyjne są zwykle soboty i niedziele. Ale uwaga! O ile pracownicy potrafią na ogół zrozumieć przeprowadzenie szkolenia w tym terminie z zakresu dotyczącego ściśle umiejętności zawodowych, o tyle możemy mieć problem z wykrzesaniem spontaniczności i ducha rywalizacji w grach terenowych. Powołując się na nasze doświadczenie możemy stwierdzić, że najmniej zadowolone z takiego terminu są panie mające małe dzieci.
  • Gry terenowe są dobrym wstępem przed spotkaniami dotyczącymi ustalania spraw organizacyjnych firmy, a wręcz elementem nieodzownym w trakcie ustalania strategii.

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Metoda służąca dostrzeżeniu, zrozumieniu, sformułowaniu i rozwiązywaniu problemów, zarówno w sferze komunikacji interpersonalnej, wynalazczości, kontaktów biznesowych. Opanowanie i stosowanie tej metody powinno wydatnie zwiększyć kompetencje twórcze stosujących zalecane techniki. Metoda ta sprawia, że proces myślenia staje się znacznie bardziej wydajniejszy i przyjemniejszy, niż ma to miejsce w zwyczajnym niemetodycznym podejściu do problemów.

Najczęściej stosowane techniki w tej metodzie to burza mózgów, wykorzystanie analogii metafor, odwołanie się do świata baśni i fantazji, itp.

Wskazówki praktyczne

  • Jest to jedna z trudniejszych metod szkoleniowych. Jej największa trudność pojawia się 
    w momencie przełożenia pomysłów powstałych np. podczas burzy mózgów na codzienną praktykę. Łatwo wtedy o ośmieszenie tej metody
  • Wymaga od prowadzącego sporej praktyki w prowadzeniu takich twórczych sesji. Niedoświadczony prowadzący „polegnie” już na wstępie, w którym trzeba przekonać uczestników, że te z pozoru abstrakcyjne działania nabiorą bardzo konkretnego wymiaru praktycznego pod koniec sesji
  • Doświadczenie prowadzącego potrzebne jest również w doborze odpowiedniej techniki do określonego problemu. Nie każdą techniką rozwiążemy każdy problem
  • Im technika bardziej czasochłonna tym rośnie jej skuteczność. Jeśli nie dysponujemy przynajmniej 2-3 godzinami to lepiej nie zaczynać

Kiedy stosować

  • Metoda nie sprawdza się z uczestnikami o sposobie uczenia się typu: najpierw spróbujmy a potem przeczytajmy instrukcję obsługi
  • Techniki twórczego myślenia są przydatne dla ludzi, którzy są albo naprawdę zdeterminowani 
    i próbowali już bez skutku wielu metod, albo dla wybitnie lubiących doświadczać nowych rzeczy
  • Najbardziej „oswojoną” i najkrótszą techniką jest tzw. burza mózgów. Można ją bez obawy polecać jako metodę wspomagającą inne metody, takie jak: warsztaty, gry terenowe, dyskusja
  • Na stałe powinni włączyć twórcze myślenie do swojej pracy wynalazcy, projektanci, twórcy reklam.

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie | Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Metoda szkoleniowa polegająca na indywidualnej wypowiedzi na określony temat. Stosowana 
z powodzeniem wobec małych, kilkuosobowych grup, jak i w przypadku dużych, kilkusetosobowych gremiów.

Wskazówki praktyczne

  • Metoda wymagająca zwrócenia uwagi na logikę i strukturę wypowiedzi
  • Należy starać się zaangażować słuchaczy poprzez zadawanie pytań, prośbę o podzielenie się doświadczeniami, itd.
  • Szczególnie ważne są pomoce wizualne – folie, rysunki na tablicy papierowej, przedmioty ilustrujące naszą myśl, itp.
  • Prezentacje nie powinny trwać dłużej niż 20-30 min. Po tym czasie uwaga słuchaczy gwałtownie spada.
  • Jeśli nie czujemy się zbyt pewnie jako prezenterzy lub nasza wiedza merytoryczna w danym zakresie jest zbyt mała, poprośmy na początku słuchaczy aby pytania zadawali pod koniec prezentacji

Kiedy stosować

  • Gdy chcemy przekazać dużo informacji w krótkim czasie
  • Stosowany gdy mamy do czynienia z uczestnikami o typie analityków i teoretyków
  • Gdy występujmy przed dużą grupą
  • Jako wstęp do nowej partii materiału

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie | Prezentacja
Praca w małych grupach Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Przez trenerów ta metoda pracy najczęściej nazywana jest „warsztatem” i polega na podziale grupy szkoleniowej na kilka 3-6 osobowych zespołów i zaangażowaniu ich zadane przez prowadzącego zagadnienie. Przedmiotem pracy zespołu może być niemal każda kwestia, którą uczestnicy zajmują się 
w danym momencie na szkoleniu.

Wnioski praktyczne

  • Optymalna liczba osób w grupie warsztatowej do 3 osoby
  • Kursanci – jak to kursanci - szybko tracą zainteresowanie tematem. Konieczna jest ciągła kontrola prowadzącego. Już to aby zdyscyplinować, już to by naprowadzać na właściwy tor rozumowania
  • Czujne oko trenera jest konieczne szczególnie wtedy, gdy część uczestników pracuje na zewnątrz sali szkoleniowej

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie | Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje_indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Metoda edukacji biznesowej polegająca na spotkaniach w cztery oczy trenera lub konsultanta w osobą zainteresowaną. Przedmiotem konsultacji może być każdy aspekt działalności zawodowej – umiejętności, wiedza, postawa, a także wizerunek zewnętrzny – sposób ubierania się, wysławiania, itp. Konsultant, będąc specjalistą w określonym aspekcie, pełni również rolę swoistego „lustrzanego odbicia” swojego klienta. Odbicia, służącego dostrzeżeniu swoich najsłabszych stron.

Wnioski praktyczne

  • Usługa indywidualnej konsultacji musi koniecznie być ustalona według jasno określonych kryteriów – zaakceptowana przez obie strony, w określonych ramach czasowych, o precyzyjnie zdefiniowanych rezultatach. Usprawnienie umiejętności komunikacyjnych nie jest dobrze zdefiniowanym zadaniem. Zdecydowanie lepiej jest przeformułować te usługę jako usprawnienie 
    w ciągu jednego miesiąca umiejętności komunikacji z podwładnymi w stopniu umożliwiającym zrozumienie przekazu po jednokrotnym, ustnym wypowiedzeniu polecenia
    .
  • W zależności od postawionego celu konsultacji, można zastosować różnorodne metody – obserwacja pracy, nagrywanie kamerą, konsultacje z wizażystą, itd.
  • Uwaga na ostrą krytykę wobec podopiecznego! W przypadku tej metody edukacji biznesowej są to na ogół ludzie o bardzo wrażliwym ego.

Kiedy stosować

  • Najczęstszymi odbiorcami konsultacji indywidualnych są menedżerowie najwyższego szczebla, którzy obawiają się konfrontacji swoich umiejętności wobec podwładnych podczas tradycyjnego szkolenia.
  • Konsultacje sprawdzają się również wobec osób, które przeszły już szereg różnorodnych szkoleń 
    i oczekują „doszlifowania” tylko pojedynczych aspektów swojego zachowania, np. użycia elementów humorystycznych podczas prezentacji.
  • Kiedy nie można znaleźć odpowiedniego szkolenia

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie | Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Metoda edukacji biznesowej polegająca na bezpośredniej obserwacji zachowań dokonywana w trakcie pracy. Obserwacja pracy jest jedną z form diagnozy potrzeb i powinna być punktem wyjścia do wytyczania ścieżki kariery zawodowej, szkoleń w zakresie wiedzy i umiejętności, zmian systemu motywacyjnego lub konsultacji indywidualnych.

Wnioski praktyczne

  • Efektywna obserwacja pracy nie jest możliwa bez pełnej współpracy obserwowanego. Im jaśniej 
    i bez niedomówień wytłumaczymy cel obserwacji tym większa korzyść dla obu stron. Nie zostawiajmy niczego domysłom, że np. szef na pewno wytłumaczył naszą obecność!
  • Dopiero zaobserwowanie kilku zachowań daje nam podstawę do wyciągania wniosków. Pamiętajmy, że obserwowany może odczuwać lekką tremę.
  • Dobrym sposobem jest określenie roli obserwatora w trakcie wizyt np. u klienta. Najczęściej stosowanym i dobrym jest np. stwierdzenie, że osoba obok to nowy pracownik, którego trzeba wdrożyć do pracy.

Kiedy stosować

  • Zawsze i wszędzie kiedy jest to możliwe. Żadna metoda diagnozy potrzeb nie jest tak skuteczna jak bezpośrednia obserwacja pracy.
  • Ważna szczególnie wtedy, gdy potrzeby szkoleniowe wyrażane przez uczestników i przełożonych są niespójne.
  • Obserwacja pracy to również nieocenione źródło przykładów używanych potem na szkoleniach.

 

Powrót | Studium przypadku | Dyskusja | Ćwiczenia z kamerą | Gry terenowe | Twórcze myślenie | Prezentacja | Praca w małych grupach | Konsultacje indywidualne | Obserwacja pracy | Zabawy i gry

Forma pracy edukacyjnej polegająca na wprowadzeniu do zagadnień merytorycznych luźno związanych 
z tematem spotkania przerywników. Gry i zabawy mogą ilustrować i stanowić źródło przykładów do omawianego tematu lub służyć tylko rozrywce Metoda szkoleniowa najbardziej lubiana przez prowadzących.  

Wnioski praktyczne

  • Należy dobrać zabawę do tematyki szkolenia, (a przynajmniej komentarz!)
  • W doborze zabawy weźmy pod uwagę:
  • Liczbę osób w grupie – gra, która zaczyna nudzić przed jej ukończeniem nie spełnia swojej roli,

  • Stopień znajomości uczestników – im lepiej się znają tym śmielsze zabawy można proponować,

  • Czy już bawili się podobna zabawą – gra znana nie ma już takiej wartości edukacyjnej czy rozrywkowej

Kiedy stosować

  • Nieoceniona metoda na początku treningu
  • Jako przerywnik pomiędzy kolejnymi modułami szkoleniowymi
  • Koniecznie po obiedzie
  • NIE STOSUJEMY (przynajmniej na początku) , gdy mamy do czynienia z tzw. grupą sfrustrowaną wymagającej bardziej terapii niż zabawy i nauki
Librecoin
Sprawdź koniecznie!
http://kulnaro.pl/librecoin-poznaj-walute-przyszlosci/

 

 

 

wszelkie prawa zastrzeżone
ARTHUR - Edukacja Biznesu